W starożytności używano przypraw głównie jako lekarstw, środków konserwujących oraz w postaci perfum. Przyprawy do przyrządzania potraw zaczęto używać w Rzymie, chociaż i wtedy pełniły również inne funkcje jak na przykład do neutralizacji zapachów, surowca do produkcji olejków aromatycznych itp. Również inne rozwijające się cywilizacje zaczęły korzystać z wyszukanych przypraw, poszukując harmonii smaku i tworząc specyficzną regionalną tradycję.
W średniowiecznej Europie nader rzadko stosowano przyprawy do przyrządzania potraw. Dopiero pod koniec XIV wieku w okolicach Paryża zaczęto produkować pikantne sosy, a w XVII wieku w powszechnym użyciu były cynamon, goździki, gałka muszkatołowa, imbir i szafran. Wymieszane w potrawie z dużą ilością cukru, octu dawały charakterystyczny słodko- kwaśny smak, który przetrwał do dnia dzisiejszego. W Niemczech stosowano często kminek, kmin i owoce lubczyku, a we Włoszech zaś fenkuł ( koper włoski)
Pod koniec XVII wieku rozwój handlu sprawił, że przyprawy stały się tańsze i bardziej dostępne. Znalazły się więc w powszechnym użyciu. Miejsce przypraw regionalnych oraz wcześniej sprowadzanych z Indii, Chin, Cejlonu zajmowały przyprawy sprowadzane z kontynentu amerykańskiego – ziele angielskie, papryka czy wanilia.
Pod koniec XVIII wieku w Anglii istniał już przemysł produkujący sosy konserwujące i przyprawowe, a kucharze dworscy prześcigali się układaniu nowych receptur.
Niektóre z tych dań i przypraw pozostały aktualne do dziś i stanowią o tradycji kulinarnej danego rejonu.
Przełom XX i XXI wieku przyniósł znaczny rozwój sztuki przyprawiania przede wszystkim ze względu na dostępność przypraw z całego świata, ich stosunkowo niską cenę oraz turystykę i migrację ludzi. Nie znaczy to jednak, że adoptowaliśmy wszystkie tradycyjne smaki znane i lubiane w innych rejonach. Jak na razie nie akceptujemy wędlin o słodkawym smaku jak na przykład chińskie paróweczki, czy angielskie kiełbaski śniadaniowe, ale już przyzwyczailiśmy się do ostrego smaku pepperoni i chorizo czy surowych szynek np. jamon Iberio.
W Polsce nadal do przyprawiania kiełbas dominującymi przyprawami są czosnek, pieprz i majeranek, chociaż domieszka niewielkiej ilości innych przypraw jak kolendra, imbir, papryka, ziele angielskie, kminek czy goździk podnosi znacznie walory smakowe wyrobu.
Oczekiwania konsumentów są jednak coraz większe. Obecnie cenione są wyroby charakteryzujące się różnorodnością aromatu i intensywnością smaku. Dlatego też coraz częściej przemysł mięsny posługuje się aromatami przyprawowymi, hydrolizatami i olejkami eterycznymi wzbogacającymi produkty pod względem smakowym i zapachowym.